archivo

video

 

Non digas o que pensas
Podería estropeárseche a cara
Se camiñas no medio da xente
Non deixarás nin rastro
Sempre é o mesmo
Saltando ao tren dalguén

Non te levará moito
Aprender o novo sorriso
Tendrás que adaptarte
Ou estarás fora de estilo
Sempre é o mesmo
Saltando ao tren dalguén

Se o colles rápido
Poderás decir que estiveches alí
Outra vez e outra vez e outra vez
Saltando ao tren dalguén

É a última onda
Pola que andiveche devecendo
O vello ideal
Estábase facendo tan aburrido
Agora volves a estar na liña
Indo non moi lonxe
Pero na metade de tempo
Todo o mundo é feliz
Ao final son todos iguais
Porque todos van saltando
Ao tren dalguén

 

Os bos tempos marcharon, e o perdiche.
Que anda mal no teu sistema?
As cousas rebotan coma un Spaulding.
Que pensas, esqueciche a túa chamada?
É tan libre este sentimento.
É como a vida, tan rechamante.
Cando tes tanto que decir se chama gratitude
e está ben.

Os bos tempos se foron e ti o alimentache.
O odio creceu, sentiches que o necesitabas.
So unha cousa, te coñeces?
Que cres que te debe o mundo?
Que che fará sentir libre?
Mira dentro e verás.
Cando tes tanto que decir se chama gratitude
e está ben.

 

Sents l’enyor del paradís
tens un somrís llunyà i estàtic dins el cor
quan tantes mans s’han diluït en el cel fosc
tens peus de sorra, ales de foc i un vell desig.

Ei, salta i vola, que els ocells et faran lloc
ei, entre els núvols tens la màgia d’altres mons
boscos i carenes els veuràs petits
suaus lligams i trenes nuaran els remolins.

Entra al somni eteri, ja és de nit, s’amaga el sol
fon les meravelles que t’hi trobis en records
trenca els calendaris, jo tinc tots els anys
surt de dins l’armari, et diria el meu germà.

Lluny de nius i branques, dalt els cims, sota els barrancs.
Jo seré el teu guia si és que em vols acompanyar.
Mira quin paisatge s’obre als nostres ulls.
No facis viatges si no tens el vol segur.

Jaume Sisa (1976:7)

 

Que se sinte
ao tratáresme como o fixeches?
Despois de poñerme as mans enriba
e contarme quen es en realidade.

Pensei que estaba errado,
pensei que te sentira falar.
Dime como me sinto.
Dime como me sinto agora.

Os que viñeron antes ca min
sobreviviron ás súas vocacións
dende o pasado ata que o conseguiron.
Eles non se afastarán nunca máis.

E aínda écheme difícil
decir o que necesito decir
pero estou certo de que ti me dirás
como debo sentirme hoxe.

Vexo un barco no porto.
Obedecerei, podo e o farei.
E se non fose polas túas desgrazas
eu sería hoxe un tipo estupendo.

E pensei que estaba errado,
pensei que te sentira falar.
Dime como me sinto.
Dime como me sinto agora.

Agora espero aquí erguido.

CREO que che dixen que me deixases
mentres camiñaba cara a praia.
Dime que se sinte
cando o teu corazón arrefece.

(interpretación libre e xa obsoleta de “Blue Monday” de New Order)